owczarek środkowoazjatycki Central Asian Ovtcharka

W związku z coraz czestszym pojawianiem się problemów z łokciami i dysplazją łokcia u azjatów wstawiłam do czytelni artykuł dr Degórskiej Dysplazja stawu łokciowego, Osteochondroza viewtopic.php?f=21&t=1071&p=28025&sid=9ce75f05ae18b7b44d567f17813cb400#p28025 .

Artykuł w sposób przystępny (choć przyznam, że trochę dla mnie zanadto uproszczony) przedstawia podstawowe informacje o chorobie.
Jak znajdę chwilę to uzupełnię wątek informacjami, które już się na forum pojawiały i jakimiś tekstami na ten temat.

To jeszcze wstawię i tutaj:

Dysplazja stawu łokciowego, Osteochondroza.
w * Pies przewodnik

Dysplazja stawu łokciowego określana jest aktualnie jako dysplazje tego stawu. W skład powierzchni stawowych wchodzą kłykcie kości ramiennej oraz powierzchnie stawowe kości łokciowej i promieniowej. Wskutek zmian o charakterze dysplazji wyróżnia się pojedynczo lub razem lub połączone w różnych kombinacjach następujące zmiany:

1. Izolowany wyrostek łokciowy dodatkowy
2. Izolowany wyrostek dziobiasty przyśrodkowy kości łokciowej
3. Osteochondroza kłykcia przyśrodkowego kości ramiennej
4. Niedopasowanie powierzchni stawowych

Różnorodność zmian spotykanych w stawie łokciowym powoduje niekiedy trudność w postawieniu rozpoznania. Dysplazje stawu łokciowego są na drugim miejscu po dysplazji stawu biodrowego. Choroba dotyczy psów średnich, dużych i olbrzymich ras. Podłoże zmian podobnie jak w przypadku dysplazji stawu biodrowego to czynniki genetyczne i środowiskowe. Objawy kliniczne to kulawizna pojawiająca się po wysiłku i po odpoczynku, czasami nasilająca się w czasie ruchu. W czasie omacywania stawu wyczuwalna może być krepitacja w jego wnętrzu, pogrubienie jego obrysu i silna bolesność przy zginaniu, prostowaniu czy skręcaniu stawu. Chorują zarówno suki jak i samce, a objawy występują w wieku 5-7 miesięcy. Wśród ras predystynowanych do wystąpienia choroby przodują labradory i golden retrievery, owczarki niemieckie, berneńskie psy pasterskie. W przypadku podejrzenia dysplazji stawu łokciowego konieczne jest oprócz badania klinicznego – badanie radiologiczne. Jest ono decydujące w postawieniu prawidłowego rozpoznania.

Badanie radiologiczne wykonywane jest w kilku projekcjach tak, aby zwizualizować wszystkie możliwe zmiany w stawie. Badanie to wykonywane jest w znieczuleniu ogólnym bądź w głębokim uspokojeniu farmakologicznym. Zasadne jest poddanie badaniu obu stawów łokciowych – czasem widoczna kulawizna i objawy kliniczne dotyczące jednej kończyny piersiowej maskują mniej zaawansowane zmiany dotyczące drugiej. W zależności od zmian stwierdzonych w stawie można zdecydować o leczeniu. Skuteczne leczenie stawu łokciowego może być trudne ze względu na jego złożoną budowę. Postępowanie operacyjne jest leczeniem z wyboru przy wczesnym rozpoznaniu dysplazji stawu łokciowego. Polega ono na usunięciu izolowanych fragmentów kości lub chrząstki oraz na poprawie dopasowania struktur w obrębie stawu. Stosowne metody operacyjne wykorzystywane są w zależności od ilości zmian w stawie i stopnia ich zaawansowania. Staw łokciowy bardzo szybko – można powiedzieć, że najszybciej ze wszystkich innych stawów - reaguje na wszelkie zmiany w jego obrębie pojawiająca się chorobą zwyrodnieniową. Ograniczenie ruchomości stawu wynikające z nieleczenia dysplazji jest efektem zmian wytwórczych, które pojawiają się równolegle z toczącym się w stawie zapaleniem. Upływający czas działa na niekorzyść stawu. Raz zaistniałe nie cofają się nigdy i choroba przybiera postać zniekształcającego zapalenia stawu, potocznie zwanym chorobą zwyrodnieniową. Na tym etapie leczenie może być wyłącznie przeciwbólowe i przeciwzapalne. W sytuacjach skrajnych jedynym rozwiązaniem uwalniającym pacjenta od bólu jest operacyjne unieruchomienie stawu w pozycji naturalnie zgiętej.

Czynnikami środowiskowymi, które wyzwalają lub nasilają dysplazje w stawie łokciowym to nieprawidłowe żywienie, zmienna ilość ruchu – od zbyt małej po przeciążenia, śliskie powierzchnie, otyłość, urazy.

Osteochondroza

Schorzenie dotyczy psów młodych, szybkorosnących – głównymi przedstawicielami są labradory i goldeny, owczarki niemieckie, owczarki podhalańskie, szwajcarskie psy pasterskie, berneńskie psy pasterskie, mastify, rottweilery. Objawy kliniczne pojawiają się w wieku 5-7 miesięcy. Choroba może lokalizować się w stawie ramiennym, łokciowym, kolanowym i skokowym. Przyczyna pierwotna nie jest znana, ale uważa się, że czynnikami wpływającymi na wystąpienie osteochondrozy mogą być czynniki genetyczne, żywieniowe, urazowe, niedokrwienne i hormonalne. W czasie choroby dochodzi do zaburzeń kostnienia na podłożu chrzęstnym, w efekcie których stwierdza się zgrubienie chrząstki w zajętym stawie, jej pęknięcia i oddzielenie z towarzyszącym zapaleniem stawu. Oddzielony fragment chrząstki może swobodnie przemieszczać się w obrębie stawu dając obraz ciała wolnego w stawie tzw. „mysz stawowa”, lub być częściowo przytwierdzony do miejsca zajętego procesem chorobowym. Objawy kliniczne to kulawizna występująca i nasilająca się po wysiłku, zwiększenie ilości mazi w stawie skutkujące powiększeniem obrysu tego stawu oraz tkliwość w omacywaniu stawu. Kulawizna obserwowana przez właściciela może mieć charakter ostry lub przewlekły. Częstym spostrzeżeniem jest pewna sztywność chodu po odpoczynku. Uważa się, że osteochnondroza może prowadzić do zmian charakterystycznych dla dysplazji stawu łokciowego takich jak izolacja wyrostka łokciowego dodatkoweog lub/oraz izolacja wyrostka dziobiastego.

Choroba lokalizuje się w stawie ramienny, łokciowym, kolanowym i stawie stępowym.

Badaniem rozstrzygającym jest radiogram, na którym widoczne są ubytki w rzucie cienia kości zajętej procesem chorobowym. Ubytek ten świadczy o uszkodzeniu chrząstki w tym miejscu. Należy jednak pamiętać, że w sytuacji, kiedy klinicznie pies nie wykazuje żadnych objawów chorobowych, a w przypadkowo wykonanym zdjęciu takowe się stwierdza – należy psa pozostawić bez leczenia.

Leczenie można prowadzić dwutorowo. W przebiegu ostrego procesu, ze słabo zaznaczonymi objawami radiologicznymi skuteczne bywa postępowanie zachowawcze, polegające na stosowaniu zbilansowanej karmy oraz ograniczeniu ruchu, unikanie śliskich powierzchni, unikanie skoków, aportów i zabaw z innymi psami oraz na podawaniu leków przeciwzapalnych. W momencie osiągnięcia zadowalającej poprawy należy zacząć stopniowe wdrażanie psa do ruchu. W większości przypadków jednak konieczne jest operacyjne usunięcie zmian. Odwlekanie decyzji o operacyjnej rewizji stawu może skutkować pojawieniem się dodatkowych uszkodzeń w stawie leżących dokładnie naprzeciwko zmian pierwotnych. W literaturze anglosaskiej uszkodzenia te zwane są „ kissing lesions”. Pojawienie się tych zmian zmienia rokowanie wyniku leczenia operacyjnego z pomyślnego na ostrożne. Jeśli właściciel decyduje się na leczenie operacyjne, powinno być ono zatem wykonane tak szybko jak to możliwe, aby zminimalizować postęp choroby zwyrodnieniowej stawu.

dr Beata Degórska

Tekst ze strony fudnacji Siła Wyższa.

[quote="maria"]W związku z coraz czestszym pojawianiem się problemów z łokciami i dysplazją łokcia u azjatów wstawiłam do czytelni artykuł dr Degórskiej Dysplazja stawu łokciowego, Osteochondroza viewtopic.php?f=21&t=1071&p=28025&sid=9ce75f05ae18b7b44d567f17813cb400#p28025 .

Artykuł w sposób przystępny (choć przyznam, że trochę dla mnie zanadto uproszczony) przedstawia podstawowe informacje o chorobie.
Jak znajdę chwilę to uzupełnię wątek informacjami, które już się na forum pojawiały i jakimiś tekstami na ten temat.

Mario, dzięki za artykuł.
Myślę, że adresowany jest dla przeciętnego odbiorcy stąd to uproszczenie. Jego zadaniem jest raczej zwrócenie uwagi na problem; danie do myślenia. Jest przystępny. Większość przeciętnych posiadaczy psów być może nigdy wcześniej nie zetknęła się z problemem; szukaja podstawowych informacji, które pomoga im nakierunkować działania